ผู้ช่วยท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ จ.ขอนแก่น
จังหวัดขอนแก่น เป็นหนึ่งในภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย และเป็น 1 ใน 4 เมืองหลักของภาคตะวันออกเฉียงเหนือในการเป็นหัวเมืองที่สำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจ และเป็นจังหวัดที่เป็นศูนย์กลางความเจริญแห่งหนึ่งของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยจังหวัดขอนแก่นมีประวัติมาอย่างยาวนานในอดีตกาลยุคก่อนประวัติศาสตร์ จังหวัดขอนแก่นเคยที่อยู่ของ “ไดโนเสาร์” สัตว์โลกดึกดำบรรพ์ขนาดใหญ่ ที่สูญพันธ์ไปแล้ว เคยเป็นถิ่นอาศัยของมนุษย์สมัยก่อนประวัติศาสตร์ จากการขุดค้นของนักโบราณคดีที่แหล่งโบราณคดีโนนนกทา บ้านนาดี ตำบลบ้านโคก อำเภอภูเวียง จังหวัดขอนแก่น ขุดค้นเมื่อ พ.ศ. 2509 ค้นพบโครงกระดูกกว่า 200 โครงกระดูก แล้ว นอกจากนี้ ยังพบขวานทองแดง อายุ 4,600-4,800 ปี เป็นหัวขวานหัวเดียวที่พบในประเทศไทย ที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดในเอเชียอาคเนย์ ในชั้นดินที่ 20 การกำหนดอายุโดยคาร์บอนด์ 14 จากชั้นดินที่ 19 ปรากฏว่าอายุ 4,275 ปี เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 12-16 และได้แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะบริเวณบ้านโนนเมือง ตำบลชุมแพ พบเสมาหินแท่งหินที่สำคัญที่ชาวบ้านเรียกว่าเสาหลักเมือง ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 16 พบเจอปราสาทเปือยน้อย อำเภอเปือยน้อย มีลักษณะเป็นปราสาทหิน 3 หลังตั้งอยู่บนศิลาแลงเดียวกัน โดยมีกำแพงศิลาแลง และคูน้ำล้อมรอบ ที่ได้รับอิทธิพลจากศาสนาฮินดู และในช่วงศตวรรษที่ 18 มีกู่ประภาชัย อำเภอน้ำพอง ศาสนสถานสำคัญที่ใช้เป็น อโรคยาศาล(สถานพยาบาล) ราวพุทธศตวรรษที่ 19 วัฒนธรรมล้านช้างแถบลุ่มน้ำชีลุ่มน้ำโขง และวัฒนธรรมแบบล้านนา ได้เจริญรุ่งเรืองและได้เข้ามามีบทบาทในพื้นที่แทนวัฒนธรรมดั้งเดิม กลายเป็นวัฒนธรรมผสมผสานที่แพร่หลายไปทั่วดินแดนอีสาน เรียกว่า ศิลปะแบบล้านช้าง ในปี พ.ศ. 2440 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระราชทานบรรดาศักดิ์ท้าวหนูหล้าปลัดเมืองขอนแก่นเป็นพระพิทักษ์สารนิคม และในปี พ.ศ. 2441 ก็ได้ย้ายเมืองขอนแก่นจากบ้านทุ่มกลับไปตั้งอยู่ที่บ้านเมืองเก่าตามเดิม และทำการพัฒนาอย่างต่อเนื่องจนเป็นเมืองขอนแก่น (สำนักงานขอนแก่น, 2555)
